Hij die vroeger ronddwaalde door Berlijnse straten en nu leeft als een soort van non-digital nomad, blijft weliswaar getrouw al onze vooraf gevormde ideeën van waar een nummer heen zou kunnen gaan, corrumperen. Horacio Pollard, de stoorzender in kwestie, steunt daarbij op drummachinegekkigheid, een selectie scheefgetrokken samples, krankzinnige loops en onverstaanbaar gezang voor de ultieme auditieve lokroep. Het postindustriële aas van Pollard – even hinderlijk als hypnotisch, en best beschreven als “bijna dansbaar” – misleidt de weg naar een nieuwe wereld van sonische verleiding. Onlangs bracht KRAAK al een live-opname van zijn optreden op KRAAK Fest 2024 uit op cassette, maar later (in 2027) volgt nog zijn langverwachte solo LP!

Multidisciplinaire kunstenaar Kiara Govaert is wel op weg om een ware vaste waarde in de Antwerpse kunstscène te worden. Ze maakt indrukwekkende installaties, is deel van het iconische Radio Centraal en is (of was) betrokken bij verschillende muzikale projecten, zoals Liegenaar, De Kloe en Habba Habba. Met een mix van veldopnames, akoestische resonanties plus feedbackloops met luidsprekers en microfoons, klinkt haar solowerk klinkt doorgaans als wazige slaapliedjes die bedwongen worden en in die insluiting echter wild weergalmen. In november brengt ze haar eerste solo-cassette uit op KRAAK!

Nadat de Gentse nomade Benoit Monsieurs alle wegen van de vroege folkgitaristen had bewandeld, begon hij zijn eigen muzikale pad aan te leggen als Venediktos Tempelboom. Met zijn 12-snarige gitaar als hoofdgereedschap, graaft de autodidact geluidsgangen die tokkelende Americana kan vervoeren naar Vlaamse velden via kronkelende composities die doen denken aan groten als John Fahey, Robbie Basho en Jack Rose, maar ook aan de melancholische droneklanken van de Funeral Folk/KRAAK-sterkhouders Silvester Anfang, Helvete en Ignatz. Het resultaat: flamboyante, bedwelmende nummers vol levendige sonische beelden – te horen op zijn twee KRAAK-releases Het Vuil Volkske (2022) en Syne Vuyle Hoeck (2024).