KRAAK FEST 2026 HIGHLIGHTS: Emmanuelle Parrenin

Je hebt een lange en behoorlijk veelvormig parcours achter de rug. Kan je ons iets vertellen over je achtergrond en over hoe muziek een centrale rol in je leven is gaan spelen? 

Ik ben geboren in een gezin waar van 's morgens tot 's avonds muziek te horen was. Mijn vader, Jacques Parrenin, heeft in de naoorlogse jaren het Parrenin Quartet opgericht. We woonden in een communaal huis waar elk lid van het quartet met hun gezin woonde. Wanneer ze niet op tour waren, oefenden ze de hele dag door op de benedenverdieping. De geluiden die ik toen door de gesloten deuren heen kon horen, vormden grotendeels de emotionele band die ik met mijn vader had. Ondanks dat muziek dus zo aanwezig was in het huis, volgde ik nooit muziektheorie- of harmonielessen. Ik probeerde uit mijn hoofd de melodieën die ik had gehoord te spelen op de piano in de woonkamer. En bovenal zong ik de hele dag door.

Is er een instrument waar je je het meest verbonden mee voelt?

Toen ik ongeveer 16 jaar oud was, ontdekte ik het American Center in Parijs, op Boulevard Raspail. Het was een buitengewone plek. Een hootenanny, een soort van vrij podium en wekelijkse happening georganiseerd door Lionel Rocheman, was een plek waar je alle jonge muzikanten van toen kon ontmoeten die een passie hadden voor folk en traditionele muziek. Het was daar dat ik een muzikant voor het eerst op een draailier zag en hoorde spelen. Het was liefde op het eerste gezicht tussen mij en dat instrument.

Maison Rose lijkt zijn eigen mythologie te creëren. Waar komt dit terugkerende thema vandaan? 

De titel van mijn album Maison Rose komt van een romantische ervaring die ik had toen ik vijfentwintig jaar oud was. Het huis was een plek van intimiteit waar ik waanzinnig kon liefhebben maar waar “water drowned this impossible love" ('water die onmogelijke liefde verdronk'). Dat is natuurlijk een beeld, een metafoor, een fragment van de tekst van één van mijn nummers. Voor mij vertegenwoordigt het huis een innerlijke bron waar je je toevlucht in stilte kan zoeken. Het doorloopt alle wendingen van het leven en neemt daarbij verschillende vormen aan.

Jouw maïeufoonpraktijk is erg fascinerend! Kan je ons vertellen wat we kunnen verwachten van een therapie-/trainingssessie met jou?

Een maïeufoonsessie verloopt bij iedere persoon anders. Het algemene doel van de praktijk is om om op zoek te gaan naar je innerlijke stem, die soms al te lang stil is geweest, en die de kans te geven om zich vrij te uiten. Ik begeleid de persoon met een muziekinstrument dat past bij de frequentie van hun stem om hen te ondersteunen. Op die manier kan wat er via trance bij de persoon opkomt, naar buiten komen. Geen enkele sessie is hetzelfde.

Eén van je "élèves" omschrijft zo'n sessie als "un spectacle de magie." Is er iets waar jij onlangs verwonderd door bent geweest? 

Ik ben vaak verwonderd. Vandaag voelde het, na weken van strenge winter, als een lentedag. Het terugkeren van vogelgezang, de zonnestralen op het druipende mos dat zich vastklampt aan de rotsen bij de beek, het gezang van de rivier... Het was magisch!

Je hebt in je carrière al veel samengewerkt met andere muzikanten, van Didier Malherbe (Gong) tot Detlef Weinreich (aka Toulouse Lowtrax). Wat zet je aan om met iemand samen te werken en hoe zijn je ervaringen al geweest? Heb je nog iets op de planning staan voor de toekomst?

Ik vind het écht leuk om met andere muzikanten samen te werken en zo wegen in te slaan die ik in mijn eentje nooit zou hebben verkend. De afgelopen jaren heb ik samen met artiesten met heel verschillende achtergronden kunnen experimenteren met mijn muziek: optredens met dansers (Festival des Performers), concerten met geïmproviseerde en experimentele muziek en binnenkort ook met circusartiesten. Het is simpel: ik krijg een project aangeboden, ik zeg ja... en dan denk ik erover na.

Emmanuelle Parrenin is on Instagram // Bandcamp // Web

De muzikale avonturen van Emmanuelle Parrenin gaan verder op KRAAK Fest 2026, aanstaande zaterdag 14 maart in Het Bos, Antwerpen. Tickets!