Voor zijn derde full-length album op KRAAK - en eerste LP sinds Hacia la luz uit 2016 - onderzoekt Bear Bones, Lay Low de serene chaos van zijn zwevende ideeën nog dieper. De acht tracks van Ideas Flotantes getuigen van een onuitsprekelijke uitgestrektheid van plausibiliteit, waarin zintuiglijke materie zich aandient, tevoorschijn gluurt van onder gloeiend gebladerte en bewegende stenen, en uitwaaiert in de duisternis en fluorescentie van auditieve biosferen. Sonische elementen ontwrichten en kaatsen op elkaar, waarbij ze stukjes sprankelend afval afwerpen die neerslaan en even snel verdampen in een wazig melancholische halfslaap. Stel je Jean Jacques Perrey’s Prélude au Sommeil voor, opkomend uit de dikke zoetheid van tropische ziekte, en je begint het beeld te krijgen.

Ideas Flotantes, gecomponeerd op het hoogtepunt van de lockdown en tijdens de laatste maanden van het iconische Drogenhaus-tijdperk, vormt een rustgevend, nieuwsgierig tegenwicht voor de op tribal geïnspireerde kosmische psychedelica waarmee Bear Bones ons de afgelopen jaren heeft gevoed. Niettemin blijft er een herkenbare kern over, met betoverende synthesizer-overpeinzingen en een diep melodische intuïtie die dienen als instrumenten voor verkenning, plaatsmakend voor resonanties die bloeien als een kloppend hart totdat pulsering wegsterft in de onbekende leegte. Maar zelfs de leegte bevat kenmerken: op de loer liggende amfibische aanwezigheden in Renacuajo, semi-terrestrisch en toch sibillijn; spiralen van Uzumakia die zich sluiten en ontvouwen in een dans van claustrofobische moed; tempels van het onbekende bewoond door wankelende monniken in La mano morada ~ kortom, een krioelende menigte van auditieve wezens die verblijven in de lacunes van het toeval, blootgelegd om ontdekt en mee bevriend te worden. Hoe zwevend ze ook mogen zijn, de ideeën die door deze plechtige reis worden aangewakkerd, wijzen op de grotere waarheden die de zoeker altijd zal zoeken, met het ingebedde besef dat de meeste waarheden nooit volledig zullen worden begrepen.