In een spannende samensmelting van muzikale verkenning hebben de experimentele noisegitariste Nina Garcia en de Deense trombonevirtuoos Maria Bertel de krachten gebundeld om een impactvol album te creëren dat de grenzen tussen extreme improvisatie en harde noise verlegt. Garcia en Bertel, beiden gerenommeerd in hun eigen vakgebied, brengen hun unieke stijlen en invloeden samen om een meesterwerk van gezamenlijke improvisatie te creëren.

Nina Garcia, bekend om haar onverschrokken benadering van de gitaar en haar vermogen om buitenaardse klanken tevoorschijn te toveren, heeft een eigen plekje veroverd in de experimentele muziekscene. Met een minimale setup bestaande uit alleen gitaar, pedaal en versterker, en door veel te toeren, samen te werken en zich steeds verder te ontwikkelen, heeft Garcia zich gevestigd als een pionier die conventionele normen uitdaagt en de mogelijkheden van de gitaar buiten de tonaliteit herdefinieert. Haar spel bevat evenveel vrije improvisatie als invloeden van no wave en de energie van free jazz, maar bovenal is dit kinetische muziek.

Dat is het snijvlak tussen Garcia en Maria Bertel.

Bertel, een ervaren tromboniste die actief is in de free noise rock-grootmacht Selvhenter en in het duo Gud Er Kvinde (God Is Een Vrouw), is erop gebrand om de grenzen van haar instrument te verleggen. Bertel staat bekend om haar dynamische optredens en innovatieve aanpak en heeft internationale bekendheid verworven door haar vermogen om genres naadloos te vermengen en muzikale landschappen te doorkruisen - van het leveren van de lage tonen in Selvhenter tot de drone-verkenningen van G.E.K., samen met Nina richt ze zich op de ritmische mogelijkheden van haar instrument. De vervormde, feedbackende trombone is even beheerst en nauwkeurig als sonisch verkennend.

KNÆKKET SMIL (of "gebroken glimlach") is een levend, ademend en bewegend geheel. Het getuigt van de rauwe en emotionele kracht van deze twee muzikanten. De manier waarop Bertel en Garcia naar elkaar luisteren, op elkaar reageren en samensmelten, is even radicaal teder als geliefden die elkaars littekens verkennen.

Deze manier van samenwerking komt ook tot uiting in elk ander onderdeel van de plaat. Het is een gezamenlijke inspanning van drie labels: het Franse No Lagos, dat onderdak biedt aan veel van Garcia’s projecten (en het grafische werk van Helene Marian), het Duitse Otomatik Muziek, waar Maria eerder met G.E.K. uitbracht, en het Belgische experimentele Kraak als spil.